Felix-Heinrich Gentzen
Biografia
Felix-Heinrich Gentzen urodził się 19 maja 1914 w Kętrzynie i pochodził z inteligenckiej rodziny pruskich Wschodnich. Był synem architekta i wnukiem lekarza. Rodzice przenieśli się do Berlina, gdzie Gentzen dorastał i ukończył Falk-Realgymnasium, szkołę znaną z tradycji wielkoniemieckich.
W 1932 roku wstąpił do Reichswehry. Podczas II wojny światowej brał udział od 1939 roku; na froncie wschodnim służył w Wehrmachtcie w stopniu porucznika artylerii, potem kapitana. Po bitwie pod Stalingradem został w niewoli radzieckiej. Od tego czasu aż do końca wojny współpracował z Armią Czerwoną jako tłumacz. Od 1943 roku był członkiem Komitetu Narodowego Wolne Niemcy (Nationalkomitee Freies Deutschland), potem SED.
W 1945 wrócił do Niemiec, redagował Halle Volkszeitung, a następnie piastował kilka funkcji politycznych. W latach 1946–1949 studiował historię i filologię niemiecką na uniwersytecie robotniczo-chłopskim w Halle, słuchając wykładów m.in. Waltera Markowa. W 1950 obronił doktorat na temat stosunków polsko-niemieckich pt. Preußen und Polen im Schatten der Bürgerlichen Revolution.
Od 1951 do 1956 pracował jako aspirant na uniwersytecie w Jenie, był tam wykładowcą w stopniu docenta i zajmował się problematyką historii Polski i ZSRR. Interesował się m.in. powstaniem styczniowym, zbierał materiały w archiwach niemieckich i polskich do rozprawy habilitacyjnej. Jego praca pt. Großpolen im Januaraufstand. Das Großherzogtum Posen 1858-1864 stała się później podstawą habilitacji na uniwersytecie w Lipsku. Objął tam w 1956 stanowisko docenta historii Polski w Instytucie Historii Krajów Demokracji Ludowej, a w 1960 uzyskał tytuł profesora.
Znał język polski i aktywnie uczestniczył w pracach polsko-niemieckiej komisji historycznej, zasiadał w zarządzie Towarzystwa Historycznego NRD. Był członkiem rady miejskiej Lipska.
Interesował się muzyką poważną (Beethoven) i poezją (Goethe). Pozostawił żonę Christę (poślubioną w 1947) oraz córkę i syna.